Powstanie Ziemi

Ponad trzy czwarte słodkiej wody uwięzione jest w lodowcach. Na biegunach tworzą one pokrywy lodowe, których grubość osiąga kilka kilometrów. Ta, która pokrywa kontynent antarktyczny, jest 50 razy większa od Polski. A jej powierzchnia w zimie się podwaja. Od lodowców regularnie odrywają się góry lodowe: wymyślono, że należy je odholowywać, aby zaopatrzyć niektóre kraje w słodką wodę. Rzeki wypływają ze źródeł. Zebrana woda tam pod ziemią wytryskuje na powierzchnię. Mogą też być zasilane prze lodowce; topiąc się, lód wypełnia wodą jeziora górskie. Potem woda odpływa. Rzeka(w górach strumień) łączy się z innymi rzekami: z tych dopływów tworzy się większa rzeka. W swoim biegu dopływy też są zasilane wodą deszczowa. Większość rzek u ujścia wpada do morza: słodka woda i słona woda mieszają się ze słodką wodą. Czasem jednak giną pod ziemią lub wyparowują, tak jak na pustyni. Podobnie jak lodowce i oceany, rzeki rzeźbią krajobraz ziemi. Gdy napotykają na miękkie skały, rozlewają się szerokie doliny. Jeżeli skała jest twardsza, woda żłobi głębokie parowy lub wąwozy jak na przykład kaniony. Na przestrzeni wieków woda wyżłobiła dziury w skalach. Powstały groty. Służą one za zbiorniki- są to warstwy freatyczne. Woda może wydostać się na powierzchnię przez źródła lub studnie naturalne lub wykopane przez człowieka.